Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2017

Όταν παραληρούν οι ένοχοι της σημερινής κατάστασης, σημαίνει ότι τρέμουν τις αποφάσεις του λαού.

του Δημήτρη Καζάκη

Πανικός έχει καταλάβει τη συμμορία του ευρώ. Όλοι εκείνοι που πρωταγωνίστησαν στη λεηλασία της ελληνικής οικονομίας και του εργαζόμενου νοικοκυριού όλα τα προηγούμενα χρόνια. Όλοι αυτοί που εμπλέκονται σε όλα τα μικρά και μεγάλα σκάνδαλα με το δημόσιο χρήμα, είτε ως πολιτικοί, είτε ως διαπλεκόμενοι επιχειρηματίες, είτε ως παρατρεχάμενοι των δύο. Όλοι όσοι εμπλέκονται σε κάθε λογής απάτες και ύποπτες συναλλαγές σε βάρος του κοινωνικού συνόλου, ξεσηκώθηκαν για μια ακόμη φορά στην προοπτική ο λαός μας να απαιτήσει το αυτονόητο. Να δραπετεύσει η χώρα από το λάκκο των λεόντων του ευρώ και της ΕΕ, πριν την ερημώσουν παντελώς. Πριν την μετατρέψουν σε Υποσαχάρια Αφρική της Ευρώπης.

Όσο βρισκόμαστε υπό καθεστώς κατοχής της ΕΕ κανένας από δαύτους δεν κινδυνεύει. Κανένας από τη συμμορία δεν φοβάται μήπως και λογοδοτήσει στη δικαιοσύνη γιατί έφεραν τη χώρα σ' αυτή την κατάντια. Κανείς δεν φοβάται μήπως και καθίσει στο σκαμνί του κατηγορουμένου για τη γενοκτονία στην οποία υπόκειται ο ελληνικός λαός ειδικά τα τελευταία χρόνια. Κι έτσι υπουργοί και πρωθυπουργοί που κανονικά θα έπρεπε να είχαν καθίσει στο σκαμνί προσπαθούν να μας κατατρομάξουν ότι έτσι και δραπετεύσουμε από το μπουντρούμι του ευρώ και της ΕΕ, θα καταστραφούμε.

Το ίδιο μας λένε κι όλοι οι γνωστοί κρατικοδίαιτοι επιχειρηματίες του απόλυτου παρασιτισμού ....

Στο βάθος Κούλης...

του Κώστα Μαντατοφόρου

Για να δούμε τώρα τί έχουμε εδώ;
Πρώτα απ' όλα έχουμε μία κυβέρνηση που δεν ξέρει τί θέλει.
Λάθος. Ξέρει τί θέλει. Συνεχόμενη εξουσία.
Αλλά δεν ξέρει πώς θα το πετύχει αυτό.

Αν υπογράψει όσα της ζητούν οι τοκογλύφοι "εταίροι" φοβάται πως θα βρεθεί στην καλύτερη περίπτωση γι αυτήν είτε αντιμέτωπη με κοινωνικές αντιδράσεις,
ή, στην χειρότερη, με την πλήρη αδυναμία των πολιτών να ανταπεξέλθουν οικονομικά σε όσα άλλοι υπογράφουν για λογαριασμό τους,
με αποτέλεσμα το οποιοδήποτε νέο "πρόγραμμα" να πάει κατά διαόλου, παίρνοντας μαζί του πινόκια, μπούληδες και υπόλοιπους τυχαίους και τυχάρπαστους.

Αν δεν υπογράψει, τότε θα αναγκαστεί να προχωρήσει είτε σε εκλογές, είτε σε δημοψήφισμα.
Αλλά ούτε εκλογές θέλει κανείς από κυβέρνηση και αντιπολίτευση,
και το δημοψήφισμα είναι μιά λέξη που αν την προφέρουν τα πρωθυπουργικά χείλη θα καούν όπως ο ήλιος καίει τον βρυκόλακα.

Δεύτερον, έχουμε ένα eurogroup όπου τα πάντα είναι ανοιχτά.
Απ΄ την πολιτική συμφωνία μέχρι το "ρε δεν πάτε στον διάολο, λέω εγώ!", με ελαφρό....

Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία κάνουν μαθήματα οικονομικού εθνικισμού

του Λεωνίδα Βατικιώτη

Απρόθυμες να περιοριστούν στο ρόλο του απλού παρατηρητή της κινέζικης οικονομικής επέλασης εμφανίζονται οι τρεις μεγαλύτερες οικονομίες της Ευρώπης. Με επιστολή που έστειλαν στην επίτροπο Εμπορίου, Σεσίλια Μάλμστρομ, όπως ανακοίνωσε το γερμανικό υπουργείο Οικονομικών, ζητούν να ανοίξει ο διάλογος για τα νομικά εργαλεία που έχουν στη διάθεσή τους οι εθνικές κυβερνήσεις ώστε να παρεμβαίνουν σε περιπτώσεις άμεσων επενδύσεων εκ μέρους δημόσιων επιχειρήσεων. Η ανησυχία των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων κορυφώθηκε με αφορμή την εξαγορά της εταιρείας κατασκευής ρομπότ Kuka, έναντι του ιλιγγιώδους ποσού των 4,5 δισ. ευρώ. Και δεν είναι το μοναδικό παράδειγμα. Ο κινέζικος πυρετός αποτυπώνεται στην έκρηξη που παρατηρήθηκε το 2016 στη συνολική αξία των εξαγορών γερμανικών επιχειρήσεων που από 530 εκατ. ευρώ το 2015 το 2016 εκτινάχθηκαν σε 12,6 δισ. με τη Γερμανία να αναδεικνύεται στον πλέον δημοφιλή προορισμό της πλημμυρίδας ρευστού που εκβάλλει από την Κίνα. Οι εισροές άγγιξαν επίπεδα ρεκόρ παρότι δεν έλειψαν τα βέτο εκ μέρους του Βερολίνου όπως συνέβη τον Οκτώβριο του 2016 με αφορμή την προσπάθεια του Πεκίνου να εξαγοράσει την εταιρεία κατασκευής τσιπ Aixtron, που βρήκε όμως εμπόδιο σε αμερικανικές παρεμβάσεις λόγω της πιθανότητα να χρησιμοποιηθούν τα προϊόντα της Aixtron στο κινέζικο πυρηνικό πρόγραμμα.

Το αίτημα που διατυπώνει τώρα η Γερμανία, από κοινού με Γαλλία και Ιταλία, είναι μέσα τα ....

Επιστροφή στο εθνικό μας νόμισμα: Μια απαγορευμένη συζήτηση

της Μαρίας Νεγρεπόντη - Δεληβάνη

Το περιεχόμενο των δύο πρόσφατων εκθέσεων του ΔΝΤ, δηλαδή αυτής που κυκλοφόρησε ευρέως, αλλά και της εμπιστευτικής1, αποκλείει οποιασδήποτε μορφής αισιοδοξία, για την τύχη της Ελλάδας, αφού τα οδυνηρά και χωρίς περιστροφές συμπεράσματά τους προειδοποιούν ότι “η Ελλάδα οδηγείται σε κατάρρευση”, και ακόμη ότι “έστω και αν η Ελλάδα εφαρμόσει και νέες επώδυνες μεταρρυθμίσεις το χρέος δεν θα καταστεί βιώσιμο”. Η ανάλυση του ΔΝΤ, σχετικά με τα αίτια που μας οδήγησαν στην καταστροφή, σχετικά με το ποιοί ευθύνονται για αυτήν, αλλά και σχετικά με το τι θα έπρεπε να γίνει εφεξής για να σωθούμε, είναι ασαφής και πλήρης εσωτερικών αντιφάσεων. Είναι ξεκάθαρο ότι το ΔΝΤ επιθυμεί, διακαώς, να μην είναι παρόν στην τελευταία πράξη του ελληνικού δράματος, τώρα που αποδείχθηκε περίτρανα πια ότι το σύνολο των μέτρων δικής του έμπνευσης, που ήδη εφαρμόστηκαν πειθήνια από τις κυβερνήσεις των 7 τελευταίων ετών, έφεραν τα εντελώς αντίθετα αποτελέσματα των αναμενόμενων. Το χρέος εξακολουθεί να αναρριχάται σε απρόσιτα ύψη (προβλέπεται από το ΔΝΤ τριπλασιασμός του, στις προσεχείς δεκαετίες, ως ποσοστό στο τότε ΑΕΠ). Κατανάλωση, αποταμίευση και επένδυση κυριολεκτικά καταποντίζονται. Οι νέοι, κυρίως οι μορφωμένοι, που εγκατέλειψαν την Ελλάδα ανέρχονται ήδη σε 426.000. Οι επιχειρήσεις εξαφανίζονται σε καθημερινή βάση κατά δεκάδες. Η οικοδομική δραστηριότητα και οι σχετικές συναλλαγές βρίσκονται από καιρό σε διαρκή χειμερία νάρκη. Η ανεργία που εξακολουθεί να ανέρχεται, ξεγελάει, ωστόσο, όσους αναζητούν ψευδείς ενδείξεις αισιοδοξίας, πρώτον εξαιτίας της αθρόας μετανάστευσης των νέων μας, που περιορίζει τον ενεργό πληθυσμό, και δεύτερον εξαιτίας αυτών που εκλαμβάνονται ως “απασχολούμενοι”, με μηνιαία αμοιβή 100-300Ε.

ΔΝΤ και Commission δίνουν την απατηλή εντύπωση έντονων διαφωνιών αναμεταξύ τους, για....

«Ναι» Γερμανίας στον «πόλεμο» με ΗΠΑ

του Γιώργου Δελαστίκ

Εντυπωσιακά αντιαμερικανικό ήταν το εξώφυλλο του γερμανικού περιοδικού Spiegel στις αρχές του μήνα: Έδειχνε ένα σκίτσο του νέου προέδρου των ΗΠΑ Donald Trump, ο οποίος κρατούσε ένα αιματοβαμμένο μαχαίρι και είχε μόλις αποκεφαλίσει το άγαλμα της Ελευθερίας, ενώ από το κεφάλι του συμβολικού αυτού αγάλματος έσταζαν σταγόνες αίμα! Για όποιον γνωρίζει τη μεταπολεμική νοοτροπία της Γερμανίας, αυτό το εξώφυλλο ήταν ακραία εξτρεμιστικό.

Ο λόγος είναι απλούστατος. Η μισητή ναζιστική Γερμανία που ηττήθηκε στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, ήταν χάρη στις ΗΠΑ που αντί να διαμελιστεί και να μοιραστεί στους νικητές, παρέμεινε δύο κράτη, ένα υπό δυτική και ένα υπό σοβιετική κατοχή, με τελικό αποτέλεσμα τα δύο αυτά κράτη να ενωθούν σε μια ενιαία Γερμανία, η οποία έχει πάλι υπό την επιρροή της ολόκληρη την Ευρώπη. Η μεταπολεμική νοοτροπία της Γερμανίας, στην οποία ήδη αναφερθήκαμε, χαρακτηριζόταν λοιπόν από την επίδειξη υπέρτατου σεβασμού προς τις ΗΠΑ, αφού λόγω των αποφάσεων της Ουάσιγκτον συνέχισε να υπάρχει ελεύθερο το γερμανικό έθνος. Το κύριο όμως στο περιοδικό του Spiegel που αναφερόμαστε δεν είναι το εξώφυλλο, αλλά το κύριο άρθρο του περιοδικού στη σελίδα 6, που μετά....

Τι μπορεί και πρέπει να γίνει με το δημόσιο χρέος της Ελλάδας;

του Δημήτρη Καζάκη

Καθώς έρχονται τα πολύ χειρότερα και η χώρα βυθίζεται σε αχαρτογράφητα νερά, υπό ένα ιστορικά πρωτοφανές -τουλάχιστον για ευρωπαϊκή χώρα- καθεστώς κατοχής των εταίρων της, η μαύρη προπαγάνδα οργιάζει. Μην τολ-μήσει και η μεγάλη πλειοψηφία του λαού χρησιμοποιήσει τον κοινό νου και αντιληφθεί το αυτονόητο, ουαί κι αλλοίμονο. Έτσι και το κάνει θα μείνει από χαρτί υγείας, θα συλλαμβάνεται καθώς θα ταξιδεύει, θα απαχθεί από τους δανειστές για λύτρα, Θα στερηθεί τα εσώρουχα και τις κάλτσες, θα ζει με βελανίδια και θα ζεσταίνεται με σβουνιές.

Κι όποιος δεν το πιστεύει, παραδίδεται αμέσως στην γκεστάπο των ειδικών. Κι αυτή η δικτατορία των ειδικών που μετατρέπει ακόμη και τα πιο αυτονόητα για τον κοινό νου, σε τεχνοκρατικές ανοησίες, είναι η χειρότερη απ' όλες. 49 κατασκευαστές πλυντηρίων, όπως έλεγε μια παλιά διαφήμιση, μας προτείνουν ευρώ! Η μεγαλύτερη μπούρδα που είναι σε θέση να ξεστομίσει ένας τεχνοκράτης, μέγας ειδικός με ακαδημαϊκές περγαμηνές, αρκεί για μια φυλλάδα όπως η Καθημερινή των Αλαφούζου-Βαρδινογιάννη να γίνει πρωτοσέλιδο.

Ο απλός κόσμος αντιμετωπίζεται όπως αντιμετώπιζαν οι παλιοί αποικιοκράτες τους εύπιστους ιθαγενείς, των οποίων άρπαξαν τη γη των πατέρων τους με αντάλλαγμα φούμαρα. Το ίδιο γίνεται και σήμερα. "Η ταχυδακτυλουργία που εστιάζει την προσοχή στις τεχνικές λύσεις, ενώ καλύπτει μέχρι και....

Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2017

Ευρώ, ή δραχμή, ή μήπως μια κουβέντα για να περνάμε την ώρα μας;

του Όθωνα Κουμαρέλλα

Πρόσφατα, είτε μέσω των τελευταίων εξελίξεων σε σχέση με την περίφημη «αξιολόγηση», είτε μέσω διαφόρων πρωτοβουλιών που αναλήφ-θηκαν από ορισμένες πλευρές που τάσσονται υπέρ του εθνικού νομίσματος, η κουβέντα άναψε για τα καλά. Τα κανάλια και οι δημοσιογράφοι βρήκαν για μια ακόμα φορά θέμα συζητήσεων και τρόπο να τρομοκρατήσουν τον κόσμο.

Είναι λυπηρό όμως να διαπιστώνει κανείς, ότι αυτή η συζήτηση, τόσο στις εξάρσεις της, όσο και στα μεσοδιαστήματα, εξακολουθεί να γίνεται με έναν εντελώς επιφανειακό, παραπειστικό και κατ’ εξοχήν παραπλανητικό τρόπο.

Επτά χρόνια, η κοινωνία πλήττεται από μια χωρίς προηγούμενο καταστροφή και κανείς δεν θέλει, ή δεν τολμά να βάλει το δάκτυλο επί τον τύπον των ήλων. Διότι το πρόβλημα δεν είναι το νόμισμα, εάν έχουμε, ευρώ, δραχμή, ή δολάριο, ή οβολό. Αλλά είναι ακριβώς στο ποιος ασκεί τον πλήρη έλεγχο πάνω σ’ αυτήν τη δύσμοιρη χώρα. Ποιος κάνει κουμάντο τελικά!

Φυσικά και δεν περιμένει κανείς από τους ευρωλάγνους, είτε μας παρουσιάζονται ως καθηγητές της οικονομολογίας, είτε ως παντογνώστες δημοσιογράφοι, είτε ως εκπρόσωποι των κομμάτων της....

Σάββατο, 18 Φεβρουαρίου 2017

Εδώ ο Παππάς εκεί ο Παππάς

του Απόστολου Αποστολόπουλου

Όλα μοιάζει να κινούνται χωρίς τίποτα να αλλάζει. Βασιλεύει το παράδοξο «στασιμότητα εν κινήσει». Η μόνη εντυπωσιακή και χειροπιαστή αλλαγή έγινε στις ΗΠΑ με την εκλογή Τραμπ. Δεν γύρισε ο Κόσμος ανάποδα αλλά βγήκε κάποιος που ολοφάνερα δεν αρέσει στους κατεστημένους και τον πολεμάνε άγρια. Ο Τραμπ δεν αρέσει και στους αριστερούς κάθε είδους, τους «προοδευτικούς», τους θεωρούμενους ακραίους, τους συμβιβασμένους, τους ορθόδοξους, σε κανέναν. Ωστόσο, ο μόνος τρόπος να ταρακουνηθεί ο Κόσμος ήταν κάποια ανατροπή στο κέντρο του Συστήματος. Και αυτό έγινε. Αν και μένει να αποδειχθεί ότι δεν πρόκειται για την αμερικανική εκδοχή του Τσίπρα.

Στην Ευρώπη, στην ΕΕ, στις χώρες που κρίνουν την πορεία των πραγμάτων, Γερμανία, Γαλλία και εν μέρει Ιταλία, η δυσφορία είναι υπαρκτή, αλλά ανεπαρκής. Στην Ιταλία ο Ρέντσι (Τσίπρας αλά Ιταλικά) έφυγε αλλά έμεινε το αντίγραφό του. Ο μόνος πραγματικά ενοχλητικός, ο Μπερλουσκόνι, με το φλερτ στον Πούτιν και άλλα αιρετικά, αποδείχθηκε πρώιμος, τον απομόνωσαν, γέρασε κιόλας, η δυναμική του εξαντλήθηκε, οι άλλοι παρ’ τον ένα και χτύπα τον άλλο και πάνω από όλα τους πρώην του ΚΚΙ, χειρότεροι κι από το ΣΥΡΙΖΑ, αν είναι δυνατόν.

Στη Γερμανία τα ΜΜΕ προσπαθούν να πείσουν το εκλογικό σώμα και τους άλλους Ευρωπαίους....

Το τέλος της ιστορίας

του Δρ Κωνσταντίνου Γρίβα*

Εκφρασμένη άποψη του γράφοντος είναι ότι η αποστολή του νέου Αμερικανού προέδρου, ως επιλογή του «σιωπηλού κατεστημένου» των Ηνωμένων Πολιτειών, είναι να εφαρμόσει ένα νεοβαστφαλιανό μοντέλο εξωτερικής πολιτικής που θα βασίζεται στο «διαίρει και βασίλευε», έτσι ώστε να αποσυσπειρώσει την Ευρασία και να αποφευχθεί το ενδεχόμενο δημιουργίας μιας ενιαίας δύναμης σε αυτήν. Στο πλαίσιο αυτής της προσπάθειας εντάσσεται και η πολυδιαφημισμένη προσέγγιση της  Ρωσίας από τον νέο ένοικο του Λευκού Οίκου, με σκοπό να διασπαστεί ο σινορωσικός άξονας.

Ωστόσο, ενδέχεται τα πράγματα να μην είναι ακριβώς έτσι. Η γεωπολιτική πραγματικότητα είναι εξαιρετικά σύνθετη και πολύπλοκη ώστε να χωράει σε παρόμοια απλουστευτικά μοντέλα. Έτσι λοιπόν, θα εξετάσουμε δύο παράγοντες που καθιστούν την μισαλλόδοξη εχθρότητα προς τη Ρωσία περίπου αναγκαία για τη μακρόπνοη αμερικανική γεωστρατηγική αλλά και την υπερσυστημική δομή στην οποία οι Ηνωμένες Πολιτείες λειτουργούν ως γεωπολιτικό μέγεθος, κυρίαρχο κομμάτι της οποίας είναι το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα.

Η ανάγκη για διπλή ανάσχεση της Ρωσίας

Καταρχάς λοιπόν, θα πρέπει να επισημάνουμε ότι η αποσυσπείρωση της Ευρασίας οφείλει να....

Συνεργασίες - Με ανοιχτό διάλογο ή με «στρογγύλεμα» θέσεων

του Στέλιου Βακάλη*

Προκειμένου να εξυπηρετηθούν συγκεκριμένοι και ζωτικοί κοινοί στόχοι (όπως πχ. είναι ο στόχος ανάκτησης της εθνικής κυριαρχίας) η συνεργασία μεταξύ των μερών που συμμερί-ζονται αυτούς τους στόχους είναι όχι μόνο θεμιτή αλλά και αναγκαία.

Σε μια συνεργασία, είναι πολύ φυσικό και αναμενόμενο, να υπάρχουν διαφορετικές επιμέ-ρους απόψεις για το πώς θα επιτευχθούν αυτοί οι κοινοί στόχοι (πχ. με έξοδο από την Ευρωζώνη και την ΕΕ ή όχι, με την μη αναγνώριση ολόκληρου του χρέους και καταγγελίας του ως παράνομο ή όχι;)

Πώς όμως μέσα από αυτή την διαφορετικότητα θα μπορούσε να προκύψει μια κοινή συνισταμένη και ένας κοινός τρόπος δράσης ώστε να επιτευχθεί και να έχει θετικό αποτέλεσμα μια τέτοια συνεργασία;

Είναι αρκετά διαδεδομένη η άποψη πως εκείνο που απαιτείται είναι το «στρογγύλεμα» των θέσεων της κάθε πλευράς, είτε στη βάση «παζαριών» είτε ακόμη και σε ισότιμη βάση, και μάλιστα πως....

Παρασκευή, 17 Φεβρουαρίου 2017

Grexit 3+1 σενάρια

του Νίκου Ιγγλέση*

Το ελληνικό δράμα κορυφώνεται. Μετά επτά χρόνια «μεταρρυθμίσεων», το σχέδιο των επικυ-ρίαρχων δανειστών έχει φτάσει σε πλήρες αδιέξοδο. Το ελληνικό «πειραματόζωο» πνέει τα λοίσθια και οι θεράποντες ειδικοί -Ευρωζώνη και Διεθνές Νομισματικό Ταμείο- διαφωνούν για τη θεραπεία που πρέπει να ακολουθηθεί προκει-μένου να αποφευχθεί το μοιραίο.

Το 2010 η Ελλάδα δεν μπορούσε να δανειστεί, μ’ ένα βιώσιμο επιτόκιο, από τις «αγορές» για να πληρώνει τα τοκοχρεολύσια του Δημόσιου Χρέους της και ουσιαστικά χρεοκόπησε μέσα στο ευρώ. Για να μην καταρρεύσει το ενιαίο νόμισμα και οι μεγάλες ευρωπαϊκές τράπεζες, Ευρωζώνη και ΔΝΤ άρχισαν να δανείζουν τη χώρα μας προκειμένου αυτή να αποπληρώνει τα ομόλογα που κατείχαν οι «αγορές». Οι επίσημοι δανειστές λειτουργούν ως μεσάζοντες μεταξύ της χώρας μας και των «αγορών». Ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας (ESM) δανείζεται από τις «αγορές» με ομόλογα (μερικά από τα οποία έχουν διάρκεια σαράντα ετών) και με τα χρήματα που παίρνει δανείζει στη συνέχεια την Ελλάδα. Τα λεφτά που παίρνει η χώρα μας δεν είναι από τους ευρωπαίους φορολογούμενους αλλά από τις χρηματαγορές.

Το ελληνικό Δημόσιο Χρέος είναι «εξαιρετικά μη βιώσιμο» (εξυπηρετήσιμο) υποστηρίζει το ΔΝΤ γι’ αυτό απαιτείται να «κουρευτεί», ενώ το πρωτογενές πλεόνασμα του προϋπολογισμού (πριν την...

Gucci που σας χρειάζεται

του Αλέξανδρου Ζέρβα

Αν επιχειρήσει να πάρει κανείς στα σοβαρά την ουσία της όλης συζήτησης που ξεσήκωσε η απόφαση του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου να μην επιτρέψει την πραγματοποίηση επίδειξη μόδας του οίκου Gucci στον Παρθενώνα, είναι αλήθεια πως θα μελαγχολήσει. Δεν είναι μόνο το γεγονός πως η επίδειξη στοιχειώδους σοβαρότητας στη χώρα μας γίνεται αντικείμενο έξαλλων, διακομματικών μάλιστα, επιθέσεων. Ούτε η αντίληψη ότι η Ελλάδα έχει απόλυτη ανάγκη τέτοιου είδους φαντασμαγορικών επιδείξεων, προκειμένου να επανέλθει σε τροχιά ανάπτυξης.

Το βασικό πρόβλημα που εντοπίζεται έχει να κάνει με την αρρωστημένη νοοτροπία, την οποία...

Πέμπτη, 16 Φεβρουαρίου 2017

ΕΠΑΜ: Για την συμπόρευση στην πορεία εξόδου από την ευρωζώνη και την μετάβαση σε εθνικό νόμισμα

Ανακοίνωση - Κάλεσμα

Στην Ελλάδα διανύουμε τον έβδομο χρόνο σε καθεστώς δανειακών συμβάσεων και εφαρμο-γής μνημονιακών πολιτικών, που έχουν μετατρέψει την χώρα εντός ευρωζώνης και Ευρωπαϊκής Ένωσης, σε μια σύγχρονη μεν, απεχθή δε, δουλοπαροικία του χρέους.

Ουσιαστικά πρόκειται για πραγματικό καθεστώς κατοχής που εγκαθιδρύθηκε από τους δανειστές σε αγαστή συνεργασία με το εθελόδουλο πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο, καταλύοντας την υπόσταση του ελληνικού κράτους, θέτοντας υπό αίρεση την επιβίωση του ελληνικού λαού, προκειμένου να διασωθεί το ευρώ και να εδραιωθεί η νέα φεουδαρχία των τραπεζών, των σύγχρονων διεθνών τοκογλύφων.

Όμως όσο οι κυβερνήσεις παραμένουν υποτελείς στους δανειστές, όσο η κρίση βαθαίνει, όσο η κατάσταση γίνεται ολοένα και πιο ανυπόφορη για ευρύτερα στρώματα του ελληνικού πληθυσμού, άλλο τόσο θεριεύει ξανά στα σπλάχνα της κοινωνίας η αγωνία για πραγματική διέξοδο από την φαυλότητα, θέτοντας σε ημερήσια διάταξη την αναζήτηση πραγματικά βιώσιμης εναλλακτικής προοπτικής για τον τόπο.

Ποτέ άλλοτε η αμφισβήτηση του ευρώ και η συζήτηση για το νόμισμα στην Ελλάδα, δεν είχε πάρει τις διαστάσεις που έχει σήμερα. Ποτέ στο παρελθόν η ανάγκη εξόδου από την ευρωζώνη και η προοπτική μετάβασης σε εθνικό νόμισμα δεν αγκαλιαζόταν από όλο και περισσότερους πολίτες. Ποτέ άλλοτε η στάση του ελληνικού λαού απέναντι στην Ευρωπαϊκή Ένωση, δεν συγκέντρωνε αρνητικά χαρακτηριστικά μη αποδοχής και απόρριψης των πολιτικών που η ίδια εφαρμόζει.

Γι’ αυτό πανικόβλητη η συμμορία του ευρώ, από το εθελόδουλο πολιτικό προσωπικό ως τα συστημικά ΜΜΕ και τον ΣΕΒ, μαζί με τα κάθε είδους ντόπια και ξένα αφεντικά τους, συγκροτούν ήδη αρραγές μέτωπο απέναντι στο εθνικό νόμισμα και επιτίθονται με λύσσα σε όποιον υποστηρίζει τα αυτονόητα. Φοβούνται την κοινωνική παλίρροια ενάντια στο ευρώ, ενάντια στις πολιτικές των «θεσμών» και των εγχώριων συνεργατών τους. Φοβούνται τις ποινικές ευθύνες που απορρέουν από τον σφετερισμό της εξουσίας και τις διώξεις επί εσχάτη προδοσία που στοιχειοθετούνται εναντίον τους.

Γι΄ αυτό βάλθηκαν να τρομοκρατήσουν εκ νέου τον ελληνικό λαό σπέρνοντας τον φόβο, το ψέμα και την σύγχυση, σε ένα ανεκδιήγητο παραλήρημα παλιανθρωπιάς και αγυρτείας. Από κοντά και όσες δυνάμεις σταβλίζονται στην λύση Σόιμπλε, το διπλό κατοχικό νόμισμα και την διατήρηση του καθεστώτος κατοχής στην χώρα.

Απέναντι σε αυτές τις εξελίξεις, κρίνεται και είναι επιβεβλημένο να εξαντληθεί κάθε δυνατότητα συγκρότησης ενός συμπαγούς και αρραγούς μετώπου συμπόρευσης όλων των δημοκρατικών δυνάμεων, που συγκλίνουν στην ανάγκη εξόδου από την ευρωζώνη και μετάβασης σε εθνικό νόμισμα, προκειμένου να ανακτήσει η χώρα την εθνική κυριαρχία και το δικαίωμα άσκησης ανεξάρτητης οικονομικής και δημοσιονομικής πολιτικής για μια διαφορετική πορεία σε αυτόν τον τόπο προς όφελος του λαού.

Αν θέλουμε να γλυτώσει η πατρίδα και ο λαός της από τα δεσμά της δουλοπαροικίας του χρέους, αν θέλουμε να παλέψουμε, μπαίνοντας πραγματικά μπροστά στην δημιουργία ρωμαλέου παλλαϊκού πλειοψηφικού ρεύματος υπέρ της εξόδου από την φυλακή του ευρώ, διεκδικώντας με σχέδιο και συντεταγμένα την διακυβέρνηση της χώρας, τότε οφείλουμε να αποκτήσουμε κοινό λόγο. Να αντιμετωπίσουμε από κοινού και με ενιαία γραμμή την λυσσαλέα επίθεση των αντιπάλων ενάντια στον λαό και τις προοπτικές ευημερίας του.

Το αμέσως επόμενο διάστημα το ΕΠΑΜ θα αναλάβει όλες τις απαραίτητες πρωτοβουλίες, καλώντας όλες τις δημοκρατικές δυνάμεις, είτε πρόκειται για πολιτικά κόμματα, φορείς και κινήματα, είτε για μεμονωμένες προσωπικότητες, που υποστηρίζουν την έξοδο από την ευρωζώνη και την μετάβαση σε εθνικό νόμισμα, έτσι ώστε να ανοίξει ένας πραγματικά δημόσιος διάλογος για το εθνικό νόμισμα, να απλωθούν απόψεις, να αναμετρηθούν επιχειρήματα, με άμεσο στόχο την συγκρότηση δημοκρατικού και πατριωτικού πόλου, ικανού να συσπειρώσει, ευρύτερα στρώματα της ελληνικής κοινωνίας.

Σε κάθε συνεργασία διαφορές υπάρχουν. Δεν είναι εξ’ άλλου υποχρεωτικό να συμφωνούμε σε όλα. Αν δεν μάθουμε όμως να λειαίνουμε τις διαφορές, αν δεν μάθουμε να διαφωνούμε αλλά να χτυπάμε μαζί τον κοινό εχθρό, αν δεν τριφτούμε μεταξύ μας σε επιχειρήματα και λύσεις, τότε δεν δικαιούμαστε να περιμένουμε νικηφόρες εκβάσεις στις μάχες που καλούμαστε να δώσουμε.

Το ΕΠΑΜ δεσμεύεται προς κάθε κατεύθυνση, να πράξει ότι είναι δυνατόν προκειμένου να προκύψει συμπόρευση, και να αποκτήσει ο ελληνικός λαός μια συντεταγμένη πολιτική εκπροσώπηση, όπου με ενιαίο και κοινό λόγο υπέρ της αναγκαιότητας εξόδου από την ευρωζώνη και μετάβασης σε εθνικό νόμισμα, θα σηκώσει ασπίδα απέναντι στις αήθεις και ακραίες επιθέσεις τρομοκράτησης της κοινής γνώμης από την συμμορία του ευρώ, χαράζοντας πορεία ανοικοδόμησης της πατρίδας και εγκαθίδρυσης μιας ευνομούμενης και δημοκρατικής πολιτείας στον τόπο μας.

Το Εθνικό Συντονιστικό Συμβούλιο του ΕΠΑΜ
Αθήνα 16 Φεβρουαρίου 2017


Τετάρτη, 15 Φεβρουαρίου 2017

Οι παλιάνθρωποι είχαν και έχουν πάντα ασυλία υπό καθεστώς κατοχής.

του Δημήτρη Καζάκη

Ο εμφανιζόμενος ως διοικητής της Τραπέζης της Ελλάδας, κ. Στουρνάρας, παρουσιάζοντας την «Εν-διάμεση Έκθεση της Τράπεζας της Ελλάδος για τη Νομισματική Πολιτική» στα μέλη της επιτροπής Οικονομικών Υποθέσεων της Βουλής δήλωσε τα εξής καταπληκτικά:

"Κάνουν λάθος όσοι επαναφέρουν θέμα δραχμής και Grexit. Αυτό δεν προκύπτει από καμία οικονομική ανάλυση. Η βελτίωση ανταγωνιστικότητας έχει ήδη επιτευχθεί. Το να φύγεις από το ευρώ δεν είναι απλή υποτίμηση. Είναι αλλαγή νομίσματος. Θα είναι η απόλυτη καταστροφή. Έχουμε υποχρεώσεις σε ευρώ και όλοι θα ζητάνε ευρώ. Θα συλλαμβανόμαστε στα σύνορα και δεν θα μπορούμε να ταξιδέψουμε. Όσοι λένε αυτές τις ανοησίες υποστηρίζοντας ότι δεν θα συμβεί και τίποτα αν φύγουμε από το ευρώ ας ταξιδέψουν στην Βόρειο Κορέα να καταλάβουν τι θα συνέβαινε."

Πάει καιρός που έχει πάψει να με εντυπωσιάζει το τι λέει και το τι κάνει ο κ. Στουρνάρας. Είναι από εκείνους τους παλιανθρώπους της εξουσίας που έχουν βάψει με αίμα τα χέρια τους, όχι μόνο πλουτίζοντας σε βάρος των φορολογουμένων, αλλά και οδηγώντας έναν ολόκληρο λαό στη γενοκτονία.

Σχεδόν κατά 340 χιλιάδες μειώθηκε απόλυτα ο πληθυσμός της Ελλάδας την περίοδο 2011 έως 2016 χάρις στα μνημόνια και το καθεστώς κατοχής. Κάτι που δεν συνέβη ούτε την εποχή της παλιάς ναζιστικής κατοχής. Κι όταν αφαιρείς μια ζωή, είτε το κάνεις με το στραβό κάγκελο στο μανίκι και τα εκτελεστικά αποσπάσματα, είτε με γραβάτα και κολάρο επιβάλλοντας μέτρα εξόντωσης, δεν υπάρχει καμιά διαφορά. Καμιά απολύτως. Είσαι το ίδιο παλιάνθρωπος, το ίδιο εγκληματίας.

Όμως οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι αυτή τη φορά ο κ. Στουρνάρας ξεπέρασε ακόμη και τον....

Η σωτηρία του ευρώ είναι πολύ μεγάλο πράγμα..

του Κώστα Μαντατοφόρου

Σαν έτοιμη από καιρό (και πώς να μην είναι άλ-λωστε με επτά χρόνια τώρα πρόβες και παρα-στάσεις) η Ορχήστρα των μνημονιακών Καθαρ-μάτων πολιτικών και δημοσιογράφων,
με μαέστρο και ενορχηστρωτή το κτήνος της Τράπεζας της Ελλάδος,
έδωσαν και πάλι χθες μεγαλειώδη παράσταση με το μελοποιημένο ποιηματάκι: "Πόσο καλό είν' το ευρώ", και το άλλο που λέει: "Καταστροφή ειν' η δραχμή".

Δεν μας τραγούδησαν όμως πως καταστροφή δεν είναι για τους ήδη κατεστραμμένους, αλλά για τις τσέπες και τις καρέκλες εκείνων των ίδιων,
που ξέρουν πολύ καλά πως μία επιστροφή σε εθνικό νόμισμα θα αποδείξει περίτρανα τα αισχρά ψέματα περί μονοδρόμων και καταστροφών,
θα ξαναδούμε φως στο τούνελ πραγματικό, και όχι το φως του τρένου που έρχεται κατά πάνω μας, θα ξαναβρούμε ελπίδα ανάκαμψης,
και όλα αυτά θα οδηγήσουν την συμμορία του ευρώ στην φυλακή, αν όχι στο λυντσάρισμα.

Από κοντά και ο κλάδος της συμμορίας εξωτερικού, με τον Μοσχαροβισί να μας λέει χθες πως....

Λοβοτομημένοι ή Λωτοφάγοι;

Λοβοτομημένοι ή Λωτοφάγοι;
του Στάθη
Μεγάλη αγωνία για το αν θα επιστρέψουν στην Αθήνα τα κοράκια των θεσμών. Καμιά αγωνία αν θα έρθουν φέτος στην Ελλάδα τα χελιδόνιαΧάνουμε την ουσία της ζωής.
Οκτώ χρόνια ασθενείς. Κι όπως γράφουν οι «Financial Times»: «Η Ελλάδα είναι πιο άρρωστη τώρα, παρά ποτέ. Και η αγωνία της όλο και μεγαλώνει».
Και αναφερόμενη η εφημερίδα στην ομιλία Τσίπρα προς την Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ, συμπληρώνει: «Μίλησε σαν η Ελλάδα να υποφέρει όχι για να ανακτήσει την...

Τρίτη, 14 Φεβρουαρίου 2017

Η αλήθεια για το χρέος, το νόμισμα κι ένας Πίνακας όλο το «ζουμί»

του Όθωνα Κουμαρέλλα

Όλοι μιλούν για το νόμισμα, αλλά ελάχιστοι για το χρέος. Μιλούν για μέτρα μιας κάποιας ελάφρυνσης μέσω επιμήκυνσης, ή μείωσης των επιτοκίων, αλλά ουδείς βάζει το δάκτυλον επί των τύπον των ήλων. 

Η αλήθεια είναι ότι και τα δύο -το ευρώ και το χρέος- είναι τόσο πολύ δεμένα μεταξύ τους, που εάν δεν απαλλαγούμε και από τα δύο ταυτό-χρονα, η πορεία προς την τελική καταστροφή είναι προδιαγεγραμμένη και αναπόδραστη.

Ποια είναι η αιτία, που μας είπαν, ότι προκάλεσε τη συνεχιζόμενη για επτά χρόνια «κρίση»;

Η υπερχρέωση της χώρας, που οφείλονταν στη «σπάταλη» ζωή μας και την «άρνησή» μας να γίνουμε.... προοδευμένοι Ευρωπαίοι.

Μας είπαν -και εξακολουθούν να μας λένε- ότι η σωτηρία θα έρχονταν από την αλληλεγγύη των «εταίρων» μας, αφού βέβαια κι εμείς θα γινόμασταν λιτοδίαιτοι και «νοικοκύρηδες». Εμείς όμως εκεί… πεισματάρηδες ανατολίτες αρνούμαστε να μεταρρυθμιστούμε….

Η αλήθεια όμως είναι λίγο διαφορετική και «κρύβεται» μέσα στον παρακάτω Πίνακα:

Τι τόσο παραστατικά μας δείχνει σε σχέση με την ελληνική τραγωδία ο παραπάνω πίνακας;

Η σημαδιακή ημερομηνία ορόσημο είναι η 31η Δεκεμβρίου 2001. Είναι η βραδιά προς το....

Δευτέρα, 13 Φεβρουαρίου 2017

Μπορούμε να αποκτήσουμε την ανεξαρτησία μας από ευρωζώνη και ΕΕ;*

του Δημήτρη Καζάκη

Το κουβεντολόι για την μετάβαση σε εθνικό νόμισμα έχει φουντώσει. Λέμε κουβεντολόι γιατί δεν πρόκειται για σοβαρό και τεκμηριωμένο διάλογο. Κανείς δεν θέλει έναν τέτοιο διάλογο. Διότι άλλοι μιλάνε για δραχμή και εννοούν διπλό ή παράλληλο νόμισμα, πρόταση Βαρουφάκη, η οποία στην ουσία της δεν είναι παρά η πρόταση Σόιμπλε. Μάλιστα την πρόταση του Σόιμπλε περί διπλού νομίσματος υπό καθεστώς κατοχής και καθεστώς εξαίρεσης εντός της ΕΕ με αντάλλαγμα το κούρεμα μέρους του χρέους έχουν υιοθετήσει ανοιχτά οι κ. Κατσανέβας και Μιχαλολιάκος με την ελπίδα προφανώς να τους επιλέξουν οι Γερμανοί στη θέση των Τσίπρα-Καμμένου σήμερα.

Άλλοι μιλάνε για την επαναφορά της παλιάς δραχμής υπό καθεστώς υποτιμήσεων για να ξεφτιλιστεί έτι περαιτέρω η εργασία στην Ελλάδα στο όνομα της ανταγωνιστικότητας και της ανάπτυξης (πρόταση Λαμπαβίτσα). Μάλιστα ο κ. Λαμπαβίτσας φαντασιώνεται ένα ειδικό καθεστώς εξαιρέσεων της Ελλάδας εντός της ΕΕ -περίπου όπως το οριοθετεί και στην πρότασή του ο Σόιμπλε- έτσι ώστε να νομιμοποιηθεί de facto το καθεστώς κατοχής και οι δανειστές να είναι ελεύθεροι να εκβιάζουν χωρίς η χώρα μας να μπορεί να επικαλεστεί εθνικό, διεθνές ή έστω ευρωπαϊκό δίκαιο.

Άλλοι πάλι προτείνουν να πάμε σε μια νέα δραχμή για να ξεχρεώσουμε μέρος του δημόσιου....

O διάλογος δυο ( ; ) ΣΥΡΙΖΑίων…

του Διονύση Ελευθεράτου

Συζητά με το κομματικό ή κυβερνητικό στέλεχος («Β») ο αγνός και άδολος ΣΥΡΙΖΑίος («Α»). Μπορείτε, αν θέλετε, να φανταστείτε ότι η ακόλουθη στιχομυθία γίνεται στο «εσωτερικό» του ίδιου ανθρώπου, μεταξύ του ανήσυχου κράματος συνείδησης - λογικής και του «κομματικού πατριωτισμού»…

Α: Συγγνώμη, για να καταλάβω: Μέχρι χθες κατηγορούσαμε τη Νου Δυο επειδή θεωρούσε πως ελληνικό χρέος μπορούσε να εξυπηρετηθεί. Ότι είναι, αυτό που λένε «βιώσιμο». Τώρα που το ΔΝΤ λέει πως δεν είναι, εμείς λέμε πως είναι; Μήπως τα μπλέξαμε λίγο;

Β: Εσύ τα έμπλεξες. Παιχνίδι με τους Ευρωπαίους κάνουμε, διότι το ΔΝΤ επιμένει σε πλεονάσματα 3,5%.

Α: Για τα οποία η κυβέρνησή μας έχει συμφωνήσει με τους Ευρωπαίους- μην το ξεχνάμε…

Β: Εσύ να μην ξεχνάς πόσο δύσκολες είναι οι συνθήκες και πόσο αναγκαίοι οι ελιγμοί.

Α: Ωχ… Ελιγμούς ακούω… Να κλάψω για συντάξεις, για αφορολόγητο, ή και για τα δυο;

Β: Άσε τους φθηνούς συνδικαλισμούς και τα άλλα αντ’ άλλων. Αν δεν κατάλαβες ακόμη τι σημαίνει το κέρδος χρόνου στην πολιτική, μην με ρωτάς που βγάζουν οι ελιγμοί. Θέλεις απάντηση; Στα σημερινά...

Οι εξελίξεις στο κυπριακό από τη σκοπιά ενός Κύπριου*

του Γιώργου Ιεροδιάκονου

Μου είναι ιδιαίτερα δύσκολο να περιορίσω τον λόγο μου σε απλές πολιτικές αναλύσεις, όταν το επίδικο αποτελεί μέρος της προσωπικής μου ιστορίας. Διότι, είμαι μεν μέλος του ΕΠΑΜ, μέλος της Πολιτικής Γραμματείας, αλλά πάνω απ’ όλα είμαι Κυπραίος στην καταγωγή και όλα αυτά που καλούμαι να πραγματευτώ τα έζησα -και τα ζω ακόμα- μέσα στο πετσί μου, από μικρό παιδί. Οπότε, ο λόγος μου σήμερα δεν θα είναι πολιτικός, ούτε στεγνά ιστορικός, αλλά λόγος προσωπικός, διηγηματικός, βιογραφικός, αφού θα σας μιλήσω για όλα αυτά που έζησα.

Γεννήθηκα 18 ημέρες πριν την έναρξη του απελευθερωτικού αγώνα της ΕΟΚΑ. Και γεννήθηκα εκεί, μέσα στη φωτιά. Ο πατέρας μου, ενεργό μέλος της ΕΟΚΑ, ήδη 15 χρόνια πριν είχε προσφερθεί ψυχή τε και σώματι στον αγώνα εναντίον του «Άξονα», καταταχθείς ως εθελοντής στον «Ιερό Λόχο» του Τσιγάντε. Κι έτσι τά ‘φερε η μοίρα να ζήσω όλη τη φωτιά μέσα στο σπίτι μου. Αλλά και τον θάνατο. Ακόμα θυμάμαι το γοερό κλάμα της μάμμας μου, όταν την επομένη των δεύτερων γενεθλίων μου οι Άγγλοι αποικιοκράτες απαγχόνιζαν τον αγαπημένο της ξάδερφο, τον Βαγορή, όπως τον φωνάζαμε υποκοριστικά (τον Ευαγόρα Παλληκαρίδη). Θυμάμαι ακόμα και το κλάμα του πατέρα μου, εκείνη την αποφράδα μέρα του ’59, οπόταν συρόταν εκβιαζόμενος ο Μακάριος να συνυπογράψει εκείνη την προδοτική συμφωνία Ζυρίχης-Λονδίνου, που καθιστούσε την Κύπρο μας προτεκτοράτο.

Κι εκεί ξεκίνησαν όλα. Όλα όσα συνέβησαν στη συνέχεια, όλα αυτά που ζούμε σήμερα και ....